Voor tijdens en na de Docu serie 'Misbruikt': Afl. 2. Melissa.

Blog created on: 18 September, 2017

Voor tijdens en na de Docu serie 'Misbruikt': Afl. 2. Melissa.

Voor, tijdens en na de Docu serie 'Misbruikt': Afl. 2. Melissa.


Overweldigd door positieve reacties vanuit zoveel verschillende en soms onverwachte hoeken. Mensen die zich aangemoedigd voelde om ook over hun seksueel misbruik verleden te spreken of het geheim te onthullen. Mensen die meer hoop kregen voor hun eigen helingsproces. Mensen die niet wisten hoe ze zich uit moesten spreken en de aflevering als insteek gebruikte naar anderen toe van 'zo voelde ik mij ook' of 'dit is ook met mij gebeurd'. Mooi om terug te horen dat zoveel mensen het een soort opluchting vonden dat er eindelijk open en eerlijk over gesproken werd en dat er letterlijk benoemd werd wat een dader o.a. doet bij een klein onschuldig kind. Maar er waren nog meer reacties vanuit de meest onverwachte hoek.

 

In de periode tussen de uitzending van Jinek en mijn aflevering van 'Misbruikt' bleek er een bom neer te zijn gekomen op het 'Struisvogeleiland' waar een groot deel van mijn familie woont. Velen hebben van schrik hun kop uit het zand getrokken en werden verblind door de waarheid. Niemand kon er meer omheen en sommige familieleden begonnen contact op te nemen met familieleden van mij wonend op het eiland 'de ongezouten waarheid'.

 

Het moment dat ik hiervan op de hoogte werd gebracht voelde ik spanning in mijn hele lichaam opkomen. Ik voelde tegelijkertijd boosheid en nieuwsgierigheid. Boosheid om het feit dat zoveel familie mijn vader destijds in de steek heeft gelaten en daarmee ook de rest van ons gezin. Boosheid om het feit dat ze na 25 jaar pas gaan inzien dat er toen echt de waarheid is verteld. Boosheid om het feit dat ze een televisie programma nodig hebben om in te zien en te geloven dat ik door 'opa' werd misbruikt.

 

Nieuwsgierigheid naar hun kant van het verhaal is er ook. Wat waren hun redenen om het toen niet te geloven? Velen wisten ergens wel dat er rook was maar waarom hebben ze dan nooit moeite gedaan om het vuur te vinden? Waarom hebben ze in die 25 jaar nooit eerder bedacht om eens aan ons te vragen hoe het precies zit? 'Opa' ontkende altijd en dat was blijkbaar makkelijker om te geloven. Hadden ze angst naar 'opa'? En zo ja...hebben zij zich dan nooit afgevraagd hoe angstig ik wel niet moet zijn geweest voor hem als klein kind?

Ik had het hoofdstuk 'struisvogel' familie al afgesloten en had nooit verwacht dat ze nu ineens wel zouden gaan reageren. Dit was ook nooit het doel van de docu serie voor mij. Wel hoopte ik dat sommigen leden van de 'struisvogel' familie het zouden zien en zouden herkennen dat het over mij en 'opa' ging. Nooit gedacht dat ze na 25 jaar het lef zouden hebben om ook maar met 1 voet van hun eiland af te komen.

 

Eindelijk meer erkenning vanuit de familie 'Struisvogel' voelt aan de andere kant toch ook wel goed. Velen zijn al van eiland verhuisd hoewel enkele nog, om welke redenen dan ook, nog in de buurt  van struisvogel eiland blijven rondhangen, het eiland waar ze al 25 jaar op leven. Erkenning is meer dan welkom maar alleen als ze wegblijven van struisvogel eiland en geheel open en eerlijk hun kant van het verhaal durven vertellen.

 

Ik kan alleen respect opbrengen voor familie die open eerlijk hun verhaal met mij delen, dus zonder weglatingen van waarheden. Zonder openheid en eerlijkheid, ook over hun evt. fouten, krijgen ze geen 2e kans van mij. De basis van iedere relatie is eerlijkheid en vertrouwen. Eerst met de billen bloot, dan kan ik tenminste respect voor ze opbrengen en misschien kan ik ze het zelfs vergeven. Of ik dan weer het contact wil aanhalen is zeer afhankelijk van wie het is, wat er allemaal is voorgevallen en hoe het nu voor mij aanvoelt bij die persoon.

 

Ik heb familie 'struisvogel' eigenlijk nooit gemist. Ik heb lang geleden al afstand van hun gedaan. Ik heb mijn eigen familie waar ik geen poppenkast hoeft te spelen en waar ik gewoon mijzelf kan zijn. Aangetrouwde familie van mijn moeder (officieel stiefmoeder, 2e huwelijk van mijn vader) die biologisch niet met mij verbonden zijn maar wel als mijn echte familie voelen. Dat is pas familie, mensen die jou geloven en jou steunen wat er ook gebeurd hoe moeilijk de waarheid ook is. Deze mensen hebben zich nooit hoeven te bewijzen naar mij omdat ze er altijd voor ons waren.

En ja....mijn biologische familie.....die moet zich eerst maar eens komen bewijzen! Ze zijn welkom maar eerst dient alles op tafel gelegd te worden!

 

Het gaat er niet om wat je van elkaar bent

maar wat je voor elkaar betekent!



Melissa 18 September, 2017 - 19:11:28
Beste Angelique,
Herkenbaar hoor. Sims voel je je eenzamer mét mensen die niet voor jou klaarstaan dan wanneer je werkelijk alleen bent! Dat familie zich voor het slachtoffer schaamt komt door het Taboe, hoe kleiner deze wordt hoe minder schaamte er zal zijn! Zal verschrikkelijk voor he zijn geweest om zo'n bruef te ontvangen :-(



Angelique 18 September, 2017 - 18:12:37
Ik heb precies hetzelfde geen contact met familie en ik wil ook geen contact met leugens. Na het uitkomen van mijn boek was er een tante die reageerde. Ze zei we wisten het wel maar in die tijd bemoeide je je niet met anderen. En toen ik in een internaat zat schreef mijn jongste oom namens de familie of ik mijn mond wilde houden want het was zo'n schande voor hun in het dorp. Hallo hoe denk je dat het voor mij is? Ik voel me nu minder eenzaam zonder familie als indertijd met familie die niets deden.



Plaats een reactie

Uw nicknaam:
Bericht:

Registreer voor onze nieuwsbrief!


Uw e-mail adres: (*)

Uw voornaam

Uw achternaam